Το νέο ψευδοδίλημμα που κατασκεύασε το καθεστώς Μητσοτάκη για να κρατηθεί στην εξουσία

του system failure

 

Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά ενός καθεστώτος, είναι η έκδηλη αγωνία του να διατηρήσει την εξουσία. Ως απόρροια αυτής της προσπάθειας, είναι και ο σχεδόν απόλυτος έλεγχος της μαζικής (παρα)πληροφόρησης, δηλαδή, ότι ακριβώς κάνει το καθεστώς Μητσοτάκη.  

Η αγωνία αυτή είναι φανερή και σε άλλους καθεστωτικούς μηχανισμούς, όπως οι εταιρίες δημοσκοπήσεων, που πασχίζουν να εμφανίσουν μια εικόνα ανάκαμψης για το καθεστώς, προκειμένου να διαμορφώσουν, ως συνήθως, το επιθυμητό κλίμα.

Τελευταία, τα καθεστωτικά προπαγανδιστικά φερέφωνα, έχουν κατασκευάσει ένα νέο ψευδοδίλημμα, στοχεύοντας τον μέσο Έλληνα ψηφοφόρο και την ανάγκη του να νιώσει ασφάλεια, σε όλα τα επίπεδα. 

Και για να συμβεί αυτό, έπρεπε προηγουμένως να κατασκευάσουν ένα ανερχόμενο αντίπαλο δέος απέναντι στον Μητσοτάκη, που όμως θα τρόμαζε τους, επιρρεπείς στις απότομες πολιτικές αλλαγές, "νοικοκυραίους". Και το βρήκαν στο πρόσωπο της Ζωης Κωνσταντοπούλου και την Πλεύση Ελευθερίας.

Είναι σχεδόν πρωτοφανές το δημοκοπικό άλμα της Πλεύσης Ελευθερίας. Και  η "επίσημη" αιτιολόγηση από τα καθεστωτικά φερέφωνα για το άλμα αυτό, είναι ο συνεχής αγώνας της Κωνσταντοπούλου απέναντι στις αδιανόητες μεθοδεύσεις του καθεστώτος προκειμένου να συγκαλυφθεί το έγκλημα των Τεμπών. Αν και η αιτιολόγηση αυτή έχει κάποια βάση, είναι σχεδόν σίγουρο ότι οι εταιρίες δημοσκοπήσεων "φουσκώνουν" τα ποσοστά της Πλεύσης Ελευθερίας, πράγμα απαραίτητο για την κατασκευή του νέου ψευδοδιλήμματος: ψήφος σταθερότητας, ή ψήφος διαμαρτυρίας;

 

Τα ελεγχόμενα ΜΜΕ από το καθεστώς παίρνουν τη σκυτάλη για να εμποτίσουν τα μυαλά της κοινωνίας με το νέο ψευδοδίλημμα. Και τα καταφέρνουν. Παρά τη δημοσκοπική άνοδο της Πλεύσης Ελευθερίας, ένα σημαντικό ποσοστό ψηφοφόρων, ακόμα και αυτών που δεν ψήφισαν και δεν πρόκειται να ψηφίσουν Μητσοτάκη, αναμασάνε τα κλισέ των καθεστωτικών παπαγάλων: η Πλεύση δεν έχει πρόγραμμα, είναι μονοπρόσωπο κόμμα, είναι μονοθεματικό κόμμα, είναι κόμμα  διαμαρτυρίας.

Έτσι, δημιουργείται η παράλογη ψευδαίσθηση στο μυαλό του μέσου Έλληνα, ότι το καθεστώς του χάους, που κυβερνά εδώ και έξι χρόνια με παταγώδη αποτυχία σε όλους τους τομείς, είναι η μόνη λύση για "σταθερότητα". Δηλαδή, ότι οι μαθητευόμενοι μάγοι του Μητσοτάκη, που τα έχουν κάνει μαντάρα παντού, είναι οι μόνοι που μπορούν να κυβερνήσουν τον τόπο!

 

Στην πραγματικότητα όμως, δεν είναι καν αυτή η ουσία της όλης υπόθεσης. Ειδικά στο σημείο που βρίσκεται αυτή τη στιγμή η χώρα και η Ελληνική κοινωνία, το ζητούμενο δεν είναι "πρόγραμμα" και "σταθερότητα", αλλά πρωτίστως και πάνω απ'όλα, η πολιτική κατεύθυνση που θα πρέπει να ακολουθήσει η χώρα. Και επειδή σε αυτό το κρίσιμο ζήτημα, είναι ξεκάθαρο (για όποιον θέλει να το δει) το τι ακριβώς πρεσβεύει το καθεστώς Μητσοτάκη, τα καθεστωτικά φερέφωνα αποφεύγουν να το θέσουν προς εξέταση, συζήτηση και διάλογο, όπως ο διάβολος το λιβάνι.

Ακριβώς γι'αυτόν το λόγο, η Μανιχαϊστικού τύπου κατασκευή "σταθερότητα ή διαμαρτυρία" του συστήματος Μητσοτάκη, αποτελεί ένα ψευδοδίλημμα, που έχει ως στόχο να φοβίσει τον μέσο Έλληνα και να τον απομακρύνει από την ουσία της πολιτικής, εκεί που τα πράγματα γίνονται ξεκάθαρα.

 

Σε αυτό το πεδίο λοιπόν, το καθεστώς Μητσοτάκη είναι ότι πιο βρόμικο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει κυβερνήσει τη χώρα μεταπολιτευτικά. Ξεκάθαρα με το μεγάλο κεφάλαιο και απέναντι στους πιο αδύναμους. Ξεκάθαρα αντιπροσωπευτικό των μεγάλων τυπικών παθογενειών που έφεραν τη χώρα στο χείλος της καταστροφής: κομματοκρατία, νεποτισμός, σκάνδαλα, διαφθορά, ρουσφέτι, πελατειακές σχέσεις σε όλα τα επίπεδα. 

 

Και εδώ, αξίζει να θυμηθούμε με ποιες "ταμπέλες" η μιντιακή προπαγάνδα έδωσε ώθηση στο Μητσοτακικό καθεστώς, προκειμένου να το φέρει στην εξουσία. Η ΝΔ του Μητσοτάκη και τα διεφθαρμένα στελέχη της, προωθήθηκαν ως οι "άριστοι" που θα γλίτωναν τη χώρα από τις χρόνιες, τυπικές παθογένειες και θα την έκαναν ισάξια των πιο ανεπτυγμένων Ευρωπαϊκών κρατών.

Επιπλέον, το καθεστώς Μητσοτάκη είναι φανατικά προσηλωμένο σε μια τραγικά αποτυχημένη (για την πλειοψηφία) ιδεολογία, ακριβώς επειδή ευνοεί μια διεφθαρμένη ελίτ, αυτή που το έφερε στην εξουσία. Έτσι εξηγείται η συστηματική διάλυση του κοινωνικού κράτους, του ΕΣΥ, της δημόσιας παιδείας και η επίσπευση των τελευταίων ιδιωτικοποιήσεων, που αποτελούν δώρα σε φίλους του καθεστώτος. Και όλα αυτά, τη στιγμή που, ακόμα και χώρες της Δύσης άρχισαν να αντιλαμβάνονται την αποτυχία του νεοφιλελευθερισμού και επιχειρούν βήματα απομάκρυνσης από αυτό το αντιδραστικό δόγμα.

Με βάση λοιπόν όλα αυτά, ακόμα και μια πιθανή κυβέρνηση "Φρανκενστάιν" (όπως την είχε χαρακτηρίσει ο ίδιος ο Μητσοτάκης) της κεντροαριστεράς, θα είναι, de facto, όχι απλώς καλύτερη, αλλά και σωτήρια για τη χώρα. 

 

Και γιατί όχι; Αν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, ας το πάρουμε απόφαση ότι οι κυβερνήσεις συνεργασίας (όπως γίνεται σε όλα τα ανεπτυγμένα Ευρωπαϊκά  κράτη), είναι μονόδρομος. Ίσως ήρθε η ώρα να μπει ένα οριστικό τέλος στη βρόμικη μεταπολίτευση με μια κυβέρνηση κεντροαριστερού συνασπισμού. Άλλωστε, για να αφορίζει μια τέτοια προοπτική ο ίδιος ο Μητσοτάκης, τότε σίγουρα θα είναι καλό. Ο άλλος δρόμος, είναι ο δρόμος στον οποίο βρίσκεται αυτή τη στιγμή η χώρα. Και ξέρουμε που οδηγεί: στην ολοκληρωτική της καταστροφή ...