Απολυταρχικές πολιτικές στην εποχή του καπιταλισμού-καζίνο

Η κουλτούρα της αγριότητας του νεοφιλελευθερισμού

του Henry Giroux

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εισέλθει σε μια νέα ιστορική εποχή που χαρακτηρίζεται από μια αυξανόμενη από-επένδυση στο κοινωνικό κράτος, στα δημόσια αγαθά και στην αστική ηθική. Ζητήματα πολιτικής, ισχύος, ιδεολογίας, διακυβέρνησης, οικονομίας και πολιτικών αποφάσεων, περνάνε, χωρίς μεταμέλεια,  σε μια φάση συστηματικής από-επένδυσης από ινστιτούτα και πολιτικές που επεκτείνουν την διάλυση αυτών των δημοσίων σφαιρών που παραδοσιακά παρείχαν τις ελάχιστες προϋποθέσεις για κοινωνική δικαιοσύνη, διαφορετική γνώμη και δημοκρατική έκφραση.       

Ο νεοφιλελευθερισμός, ή αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε καπιταλισμό-καζίνο,  έχει γίνει κάτι το φυσιολογικό. Αμετανόητος στην αξίωσή του για οικονομική ισχύ, αυτορρύθμιση, και επιβίωση ως ισχυρότερο σύστημα αξιών, ο νεοφιλελευθερισμός όχι μόνο υποσκάπτει την κουλτούρα που διαμορφώνει πολίτες με κριτική σκέψη και τις δημόσιες σφαίρες που θρέφουν αυτούς τους πολίτες, αλλά διευκολύνει επίσης τις προϋποθέσεις για έναν φουσκωμένο αμυντικό προϋπολογισμό, για το φυλακο-βιομηχανικό σύμπλεγμα, την περιβαλλοντική υποβάθμιση, και την ανάδυση της «οικονομίας ως μια ποινικοποιημένη βιομηχανία απατεώνων».  

Είναι σαφές ότι ένας αναδυόμενος αυταρχισμός στοιχειώνει μια πληγωμένη δημοκρατία που τώρα μετασχηματίζεται σε μεγάλο βαθμό από τις εταιρίες. Το χρήμα κυριαρχεί έναντι της πολιτικής, το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών μεγαλώνει, οι αστικές περιοχές μετατρέπονται σε ένοπλα στρατόπεδα, ο μιλιταρισμός διεισδύει σε κάθε πτυχή της δημόσιας ζωής και οι ατομικές ελευθερίες τεμαχίζονται. Η φιλοσοφία του ανταγωνισμού του νεοφιλελευθερισμού κυριαρχεί τώρα σε πολιτικές που καθορίζουν δημόσιες σφαίρες, όπως σχολεία, απογυμνώνοντάς τες από κάθε πολιτικό και δημοκρατικό σχεδιασμό και παραδίδοντάς τες στη λογική της αγοράς. Δυστυχώς, δεν είναι η δημοκρατία, αλλά ο αυταρχισμός που παραμένει σε τροχιά ανόδου στις Ηνωμένες Πολιτείες καθώς προχωράμε περισσότερο στον 21^ο αιώνα.

Οι Αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2012 υπάρχουν σε μια κρίσιμη στιγμή σε αυτή τη μεταμόρφωση μακριά από την δημοκρατία, μια στιγμή κατά την οποία οι κυρίαρχες πολιτιστικές και πολιτικές σφαίρες και δυνάμεις – συμπεριλαμβανομένης και της ρητορικής που χρησιμοποιείται από τους υποψηφίους των εκλογών – εμφανίζονται κορεσμένες, με πολεμικούς πανηγυρισμούς και κοινωνικό Δαρβινισμό. Ως εκ τούτου, η πιθανότητα μιας ακόμη πιο αυταρχικής και ηθικά δυσλειτουργικής ηγεσίας στον Λευκό Οίκο το 2013, έχει σίγουρα τραβήξει την προσοχή ορισμένων φιλελεύθερων και άλλων προοδευτικών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Αμερικανική πολιτική γενικότερα και οι εκλογές του 2012 ειδικότερα, αποτελούν μια πρόκληση για τους προοδευτικούς, οι φωνές των οποίων κατά τα τελευταία χρόνια αποκλείονται όλο και πιο πολύ, τόσο από τα κυρίαρχα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όσο και από τους διαδρόμους της πολιτικής εξουσίας. Αντίθετα, τα ΜΜΕ έχουν προβάλει την αποκαλυπτική άποψη των φονταμενταλιστών πολεμιστών του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, οι οποίοι εμφανίζονται αμετακίνητοι στο να μεταφράζουν θέματα τα οποία στο παρελθόν θεωρούνταν ως μη-θρησκευτικά – όπως ό σεξουαλικός προσανατολισμός, η εκπαίδευση, η ταυτότητα και η συμμετοχή στη δημόσια ζωή – σε μια γλώσσα μιας θρησκευτικής αναβίωσης και μαχητικής σταυροφορίας ενάντια στο κακό.

Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί ο ισχυρισμός του υποψήφιου για την αντιπροεδρία Ρεπουμπλικάνου Paul Ryan, ότι ο αγώνας για το μέλλον είναι μια «μάχη του ατομικισμού έναντι της συλλογικότητας», κάνοντας νεύμα στον Μακαρθισμό και στην ψυχροπολεμική ρητορική της δεκαετίας του 50. Ή ο ισχυρισμός του Rick Santorum ότι «ο πρόεδρος Ομπάμα έχει αγκιστρώσει την Αμερική στο ‘ναρκωτικό της κυβερνητικής εξάρτησης’», προωθώντας την άποψη ότι η κυβέρνηση δεν έχει την ευθύνη να παρέχει δίχτυ ασφαλείας για τους φτωχούς, τα άτομα με αναπηρία, τους ασθενείς και τους ηλικιωμένους. Υπάρχει κάτι περισσότερο εδώ  από μια απλή έκδοση κοινωνικού Δαρβινισμού, με την ακραία βάναυση ηθική του τύπου «ανταμείψτε τους πλούσιους, τιμωρήστε τους φτωχούς, [και] αφήστε τον καθένα να φροντίσει για τον εαυτό του», υπάρχει επίσης μια ευρείας κλίμακας επίθεση στο κοινωνικό συμβόλαιο, στο κράτος πρόνοιας, στην οικονομική ισότητα και σε ότι έχει απομείνει ζωντανό από την ηθική και κοινωνική ευθύνη.

Η υιοθέτηση, από τους Romney-Ryan, της ωδής της Ayn Rand στον ατομικισμό και το προσωπικό συμφέρον, έχει μεγάλη σημασία, γιατί δίνει μια γεύση μιας αδίστακτης μορφής ακραίου καπιταλισμού, στην οποία οι φτωχοί θεωρούνται «επαίτες», αντιμετωπίζονται με περιφρόνηση και  ξεδιαλέγονται για να τιμωρούνται. Αλλά αυτή η θεοκρατική οικονομική φονταμενταλιστική ιδεολογία κάνει και άλλα πράγματα. Καταστρέφει οποιαδήποτε βιώσιμη έννοια της πολιτικής αρετής, στην οποία, το κοινωνικό συμβόλαιο και το κοινό καλό, παρέχουν τη βάση για την δημιουργία ουσιαστικών κοινωνικών δεσμών και την καλλιέργεια ενός αισθήματος κοινωνικής και αστικής ευθύνης στους πολίτες. Η ιδέα της δημόσιας υπηρεσίας αντιμετωπίζεται με απαξίωση, όπως και το έργο ατόμων, κοινωνικών ομάδων και ιδρυμάτων που ωφελούν σε μεγάλο βαθμό τους πολίτες.

Όπως επισημαίνουν οι George Lakoff και Glenn W. Smith, o καπιταλισμός-καζίνο δημιουργεί μια κουλτούρα σκληρότητας: «οι τρομακτικές του επιπτώσεις στα άτομα – θάνατος, ασθένεια, αρρώστια, ταλαιπωρία, μεγαλύτερη φτώχια και απώλεια ευκαιριών, παραγωγικής ζωής και χρημάτων». Αλλά έχει και άλλες συνέπειες καθώς συνθλίβει οποιαδήποτε βιώσιμη έννοια του κοινού καλού και της δημόσιας ζωής καταστρέφοντας «τους δεσμούς που μας κρατούν ενωμένους».

Στον καπιταλισμό-καζίνο, οι χώροι, τα όργανα και οι αξίες που συνιστούν τη δημόσια σφαίρα, παραδίδονται τώρα σε ισχυρές χρηματοοικονομικές δυνάμεις και αντιμετωπίζονται απλά ως ακόμα μία αγορά προς εμπορευματοποίηση, ιδιωτικοποίηση και παράδοση στις απαιτήσεις του κεφαλαίου. Με επικεφαλείς θρησκευόμενους και καθοδηγούμενους από την αγορά ζηλωτές, η πολιτική γίνεται μια επέκταση του πολέμου. Η απληστία και το προσωπικό συμφέρον πλεονεκτούν έναντι οποιασδήποτε ανησυχίας για την ευημερία του συνόλου. Το λογικό παραγκωνίζεται από συναισθήματα που προέρχονται από μια απολυταρχική βεβαιότητα και μια μιλιταριστική επιθετικότητα και ο σκεπτικισμός και η διαφωνία θεωρούνται έργο του Σατανά.

Αν ο αγώνας για την Ρεπουμπλικανική υποψηφιότητα του 2012 αποτελεί ένδειξη, τότε ο πολιτικός διάλογος στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχει απλώς μετατοπιστεί προς τα δεξιά, αλλά έχει εισάγει ολοκληρωτικές αξίες και ιδανικά στον βασικό κορμό της δημόσιας ζωής. Ο θρησκευτικός φανατισμός, η καταναλωτική κουλτούρα και το κράτος πολέμου συνδυάζονται με τις νεοφιλελεύθερες οικονομικές δυνάμεις ώστε να ενθαρρύνουν την ιδιωτικοποίηση, τις φορολογικές ελαφρύνσεις των μεγάλων εταιριών, την αυξανόμενη ανισότητα εισοδήματος και πλούτου, και την περαιτέρω συγχώνευση των χρηματοοικονομικών και στρατιωτικών σφαιρών με τρόπους που ελαττώνουν την εξουσία και την ισχύ της δημοκρατικής διακυβέρνησης.

Τα νεοφιλελεύθερα συμφέροντα στην κατεύθυνση της απελευθέρωσης των αγορών από κοινωνικούς περιορισμούς, τροφοδότησης της ανταγωνιστικότητας, καταστροφής των εκπαιδευτικών συστημάτων, και χαλάρωσης κάθε αισθήματος κοινωνικής ευθύνης, οδηγούν σταδιακά τους πολίτες σε έναν εναγκαλισμό με τον κοινωνικό Δαρβινισμό, την κρατική τρομοκρατία και την νοοτροπία του πολέμου – αν μη τι άλλο καταστρέφοντας τους κοινωνικούς δεσμούς, αποκτηνώνοντας το διαφορετικό, και στρέφοντας τα άτομα ενάντια στις κοινότητες που κατοικούν.   

Τώρα οι πειρασμοί του ολοκληρωτισμού διαποτίζουν τα ΜΜΕ και μεγεθύνουν την κουλτούρα της γλώσσας της λιτότητας ως πολιτικής και οικονομικής ορθοδοξίας. Αυτό που βλέπουμε στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι η εξομάλυνση μιας πολιτικής που εξοντώνει όχι μόνο το κράτος πρόνοιας και την αλήθεια, αλλά και όλους αυτούς που φέρουν τις αμαρτίες του Διαφωτισμού – δηλαδή, αυτούς που αρνούνται μια ζωή απαλλαγμένη από αμφιβολίες. Η λογική και η ελευθερία έχουν γίνει εχθροί και στόχος όχι μόνο για χλευασμό, αλλά και για καταστροφή. Και αυτός είναι ένας πόλεμος του οποίου οι ολοκληρωτικές τάσεις είναι εμφανείς στην επίθεση κατά της επιστήμης, των μεταναστών, των γυναικών, των ηλικιωμένων, των φτωχών, των έγχρωμων και της νεολαίας.   

Αυτό που συχνά περνάει απαρατήρητο, ιδιαίτερα λόγω της επικέντρωσης των ΜΜΕ στην εμπρηστική ρητορική, είναι ότι αυτοί που κυριαρχούν στην πολιτική και την χάραξη πολιτικής, είτε Δημοκρατικοί είτε Ρεπουμπλικάνοι, το πετυχαίνουν κυρίως λόγω του δυσανάλογου ελέγχου που ασκούν στο εισόδημα και στον πλούτο της χώρας. Όλο και περισσότερο, φαίνεται ότι αυτή η πολιτική ελίτ επιλέγει να ενεργεί με τρόπους που διατηρούν την κυριαρχία της μέσω μιας συστημικής αναπαραγωγής μιας άδικης κοινωνικής ιεραρχίας. Με άλλα λόγια, η δύναμη του μεγάλου κεφαλαίου και των εταιριών κυριαρχεί, ενώ η πολιτική μέσω εκλογών είναι στημένη. Η μυστικότητα του εκλογικού θαλάμου γίνεται η απώτερη έκφραση της δημοκρατίας, υποβαθμίζοντας την πολιτική σε μια εξατομικευμένη αγορά – μια χονδροειδής μορφή οικονομικής δράσης.     

Κάθε μορφή πολιτικής που θέλει να επενδύσει σε μια τέτοια τελετουργική φαντασμαγορία, απλά συνεισφέρει στην παρούσα δυσλειτουργική φύση της κοινωνικής μας ιεραρχίας, ενώ παράλληλα ενισχύει μια βαθιά αποτυχία της πολιτικής φαντασίας. Το θέμα δεν πρέπει πλέον να είναι πώς να λειτουργήσουμε μέσα στο ισχύον εκλογικό σύστημα, αλλά πώς να το διαλύσουμε και να δομήσουμε ένα νέο πολιτικό τοπίο ικανό να αξιώσει την ισότητα, τη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία για όλους του κατοίκους του.

Το κάλεσμα στην ελπίδα που ενέπνεε κάποτε ο Ομπάμα, έχει εκφυλιστεί σε μια συνεχή απόκλιση από την ευθύνη. Η κυβέρνηση Ομπάμα έχει εργαστεί για να επεκτείνει τις πολιτικές της κυβέρνησης Μπους νομιμοποιώντας μια σειρά ξένων και εγχώριων πολιτικών που τεμάχισαν τις πολιτικές ελευθερίες, επέκτειναν το μόνιμο κράτος πολέμου και ενίσχυσαν την εγχώρια επέκταση του κράτους επιτήρησης και τιμωρίας. Και αν ο Romney και οι ιδεολογικές του ομάδες θεωρούνται τώρα ως η πιο εξτρεμιστική παράταξη του Ρεπουμπλικανικού κόμματος που διεκδικεί την εξουσία, οι υπάρχουσες ολοκληρωτικές και αντιδημοκρατικές τάσεις που είναι σε ισχύ στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι βέβαιο ότι θα ενταθούν επικίνδυνα.   

Ένας κατάλογος από καταδικαστικά στοιχεία αποκαλύπτει το βάθος και το εύρος του πολέμου που διεξάγεται εναντίον του κοινωνικού κράτους, και κυρίως εναντίον των νέων ανθρώπων. Πέραν του ότι αποκαλύπτει την ηθική εξαχρείωση ενός έθνους που αποτυγχάνει να προστατεύσει την νεολαία του, ένας τέτοιος πόλεμος δεν μιλάει για τίποτα λιγότερο από έναν διεστραμμένο θάνατο-επιθυμία, μια ελάχιστα καλυπτόμενη επιθυμία για αυτό-αφανισμό – καθώς η εκούσια καταστροφή μιας ολόκληρης γενιάς όχι μόνο μετατρέπει την Αμερικανική πολιτική σε παθολογία, αλλά σηματοδοτεί με βεβαιότητα την προαναγγελία θανάτου για το μέλλον της Αμερικής. Πόσο ακόμα πρέπει να περιμένει ο Αμερικανικός λαός για να τελειώσει ο εφιάλτης;

Είναι σημαντική η επίγνωση των υλικών και πολιτισμικών στοιχείων που παρήγαγαν αυτές τις βαθειά αντιδημοκρατικές συνθήκες, ωστόσο, απλά δεν είναι αρκετή. Εδώ η συλλογική αντίδραση πρέπει να περιλαμβάνει την άρνηση να ενταχθεί στον υπάρχον πολιτικό διάλογο του συμβιβασμού και του βολέματος – να σκεφτεί πολύ πιο πέρα από τον διάλογο των εύκολων παραχωρήσεων και να διεξάγει αγώνες στα αλληλεπιδρώντα πεδία της δημόσιας βασικής εκπαίδευσης, παιδείας και ισχύος. Η απόρριψη των παραδοσιακών μορφών πολιτικής κινητοποίησης πρέπει να συνοδεύεται από ένα νέο πολιτικό λόγο, τέτοιο που να αποκαλύπτει τις κρυμμένες πρακτικές τις νεοφιλελεύθερης κυριαρχίας, παράλληλα με την ανάπτυξη καλά σχεδιασμένων μοντέλων για κριτική σκέψη και καινούργιες μορφές πνευματικής και κοινωνικής δέσμευσης.

Ωστόσο, η παρούσα ιστορική στιγμή, φαίνεται ότι αδυνατεί πλήρως να δημιουργήσει ένα μαζικό κοινωνικό κίνημα, ικανό να αντιμετωπίσει την ολοκληρωτική φύση και το κοινωνικό κόστος ενός θρησκευτικού και πολιτικού φονταμενταλισμού, που συγχωνεύεται με έναν ακραίο φονταμενταλισμό της αγοράς. Στην περίπτωση αυτή, ενός φονταμενταλισμού, στον οποίο η ιδέα της ελευθερίας περιορίζεται στις προσωπικές οικονομικές απολαβές και στον ασταμάτητο καταναλωτισμό. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι προοδευτικοί θα πρέπει να επικεντρώσουν τις προσπάθειές τους για συνεργασία με το κίνημα Occupy και με άλλα κοινωνικά κινήματα, ώστε να αναπτύξουν μια νέα γλώσσα ριζικής μεταρρύθμισης και να δημιουργήσουν νέες δημόσιες σφαίρες που θα καταστήσουν δυνατούς τους τρόπους κριτικής σκέψης και θα δεσμεύσουν εκείνους του οργανισμούς που αποτελούν τα βασικά θεμέλια μιας πραγματικά συμμετοχικής και ριζοσπαστικής δημοκρατίας.

Ένα τέτοιο σχέδιο πρέπει να λειτουργήσει αναπτύσσοντας δυναμικά εκπαιδευτικά προγράμματα, μέσα μαζικής επικοινωνίας, και κοινότητες που θα προωθούν μια κουλτούρα απελευθέρωσης, δημοσίου διαλόγου και σημαντικών ανταλλαγών, σε μια ευρεία ποικιλία πολιτισμικών και θεσμικών χώρων. Τελικά, θα πρέπει να επικεντρωθεί στον τελικό στόχο της παραγωγής αυτών των διαμορφωτικών πολιτισμικών στοιχείων και δημοσίων σφαιρών που είναι οι προϋποθέσεις για πολιτική δέσμευση και ζωτικής σημασίας για την ενεργοποίηση δημοκρατικών κινημάτων για κοινωνική αλλαγή – κινήματα που θα είναι διατεθειμένα να σκεφθούν πέρα από τα όρια ενός βάρβαρου παγκόσμιου καπιταλισμού.

Η παιδαγωγική, υπό αυτή την έννοια, γίνεται το επίκεντρο κάθε ουσιαστικής αντίληψης της πολιτικής και πρέπει να θεωρηθεί ως ένα κρίσιμο στοιχείο οργανωμένης αντίστασης και συλλογικών αγώνων. Τα βαθιά οπισθοδρομικά στοιχεία του νεοφιλελευθερισμού, αποτελούν τόσο μια παιδαγωγική πρακτική όσο και μια νομιμοποιημένη λειτουργία, για μια βαθιά καταπιεστική κοινωνική ιεραρχία. Οι παιδαγωγικές σχέσεις που κάνουν αφανείς τις σχέσεις ισχύος του καπιταλισμού-καζίνο, πρέπει να αποκαλυφθούν και να αμφισβητηθούν. Υπό αυτές τις συνθήκες, η πολιτική μεταμορφώνει παρά γίνεται ανεκτική και στοχεύει στην κατάργηση ενός καπιταλιστικού συστήματος, που χαρακτηρίζεται από μαζικές οικονομικές, κοινωνικές και πολιτισμικές ανισότητες. Μια πολιτική που αποκαλύπτει την σκληρή πραγματικότητα που επιβάλλεται από τον καπιταλισμό-καζίνο, πρέπει επίσης να εργαστεί στην κατεύθυνση της δημιουργίας μιας κοινωνίας στην οποία τα ζητήματα δικαιοσύνης, ισότητας και ελευθερίας, νοούνται ως ζωτικής σημασίας θεμέλια μιας ουσιαστικής δημοκρατίας.   

Οι προοδευτικοί, αντί να επενδύσουν στην εκλογική πολιτική, θα ήταν πιο χρήσιμο να διαμορφώσουν συνθήκες οι οποίες κάνουν δυνατή μια πραγματική δημοκρατία.  Όπως πρότεινε η Angela Davis, αυτό σημαίνει συμμετοχή «στις δύσκολες διαδικασίες δημιουργίας συμμαχιών, με την διαπραγμάτευση της αποδοχής, βάσει της οποίας, κοινότητες και ζητήματα αναπόφευκτα πασχίζουν [και καταλήγουν] μαζί σε μια ενότητα που δεν είναι απλοϊκή και καταπιεστική, αλλά σύνθετη και απελευθερωτική, αναγνωρίζοντας - με τα λόγια της June Jordan – ότι ‘εμείς είμαστε αυτοί που περιμέναμε να έρθουν.’». Η ανάπτυξη ενός κοινωνικού κινήματος ευρείας βάσης, σημαίνει, εξεύρεση κοινού εδάφους πάνω στο οποίο, η αναμέτρηση με διαφορετικές μορφές καταπίεσης, εκμετάλλευσης και αποκλεισμού, μπορεί να γίνει μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας για την δημιουργία μιας ριζοσπαστικής δημοκρατίας.

Εν μέρει, αυτό σημαίνει ανάκτηση ενός λόγου δεοντολογίας και ηθικής, επεξεργασία ενός νέου μοντέλου δημοκρατικής πολιτικής και ανάπτυξη νέων αναλυτικών εννοιών για την κατανόηση και αφομοίωση της έννοιας του κοινωνικού. Ένας δρόμος για την ανάπτυξη μιας κριτικής και μεταμορφωτικής πολιτικής, θα μπορούσε να πάρει ερέθισμα από τους νέους διαδηλωτές σε όλο τον κόσμο, και να αναπτύξει νέους τρόπους, για να αναμετρηθεί με τις κορπορατικές αξίες που διαμορφώνουν την Αμερικανική και, όλο και πιο πολύ, την παγκόσμια πολιτική. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό, να παρέχει εναλλακτικές αξίες που θα αναμετρηθούν με τις ιδεολογίες της αγοράς που ταυτίζουν την ελευθερία με τον ριζοσπαστικό ατομικισμό, το προσωπικό συμφέρον, τον υπέρμετρο ανταγωνισμό, την ιδιωτικοποίηση και την απορρύθμιση, ενώ υπονομεύουν τους δημοκρατικούς και κοινωνικούς δεσμούς, το κοινό καλό και το κράτος πρόνοιας.

Τέτοιες δράσεις μπορούν να κατευθυνθούν με την επιστράτευση νέων ανθρώπων, δασκάλων, ακτιβιστών, θρησκευτικών ηγετών και άλλων πολιτών, ώστε να γίνουν οι διανοούμενοι, που θα είναι πρόθυμοι να χρησιμοποιήσουν τα προσόντα και τις γνώσεις τους, ώστε να ξεσκεπάσουν τον τρόπο που λειτουργεί η ισχύς, και να καταπιαστούν με σημαντικά κοινωνικά και πολιτικά θέματα. Φυσικά, το Αμερικανικό κοινό πρέπει να κάνει περισσότερα πράγματα από το να μιλάει. Θα πρέπει, επίσης, να φέρει σε επαφή τους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές, τους εργαζόμενους και όσους άλλους ενδιαφέρονται για πραγματική δημοκρατία, προκειμένου να δημιουργηθεί ένα κοινωνικό κίνημα – ένα καλά οργανωμένο κίνημα, ικανό να αλλάξει τις σχέσεις ισχύος και τις τεράστιες οικονομικές ανισότητες, που δημιούργησαν τις συνθήκες για συμβολική και συστημική βία στην Αμερικανική κοινωνία.  

Η αντιμετώπιση αυτών των προκλήσεων, δείχνει, ότι οι προοδευτικοί πρέπει σταθερά να αναλάβουν τον ρόλο των εκπαιδευτικών ακτιβιστών. Μια επιλογή θα ήταν, να δημιουργήσουν μικρο-σφαίρες δημόσιας εκπαίδευσης που θα εξελιχθούν σε τρόπους κρίσιμης σημασίας εκμάθησης και σε πολιτικούς οργανισμούς και ως εκ τούτου, να δώσουν τη δυνατότητα σε νέους ανθρώπους και άλλους, να μάθουν πώς να κυβερνούν παρά πώς να τους κυβερνάνε. Αυτό θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί μέσω ενός δικτύου ελεύθερων εκπαιδευτικών χώρων, ανεπτυγμένων ανάμεσα σε διαφορετικές θρησκευτικές κοινότητες και δημόσια σχολεία, καθώς και σε κοσμικές και θρησκευτικές οργανώσεις που συνδέονται με ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Αυτοί οι νέοι εκπαιδευτικοί χώροι, επικεντρωμένοι στην καλλιέργεια διαλόγου και δράσης στον χώρο του δημοσίου συμφέροντος, μπορούν να στραφούν σε παλαιότερα μοντέλα, σε ιδρύματα που αναπτύχθηκαν από τους σοσιαλιστές, τα εργατικά συνδικάτα και τους ακτιβιστές των πολιτικών δικαιωμάτων, στις αρχές του 20^ου αιώνα και αργότερα, στις δεκαετίες του 50 και του 60.

Τέτοιες σχολές αντιπροσώπευαν αντιπολιτευτικές δημόσιες σφαίρες μέσω των οποίων λειτούργησαν δημοκρατικές δημόσιες σφαίρες με την καλύτερη εκπαιδευτική έννοια, και κυμαίνονταν μεταξύ των πρώτων δικτύων των Κυριακάτικων ριζοσπαστικών σχολών, και του μετέπειτα Εργατικού Κολεγίου του Brookwood και την Λαϊκή Σχολή Highlander στο Tennessee. O Stanley Aronowitz, σωστά επιμένει, ότι το παρόν «σύστημα επιβιώνει λόγω έλλειψης ριζοσπαστικής φαντασίας, απουσίας μιας βιώσιμης πολιτικής αντιπολίτευσης με ρίζες στον γενικό πληθυσμό, και την συμμόρφωση των διανοουμένων, οι οποίοι, σε μεγάλο βαθμό, έχουν υποταχθεί από τον ασφαλή αγκυροβολισμό τους στην ακαδημία, τις λιγότερο ασφαλείς θέσεις εργασίας στο ιδιωτικό τομέα και τα κεντρώα και κεντροαριστερά μέσα ενημέρωσης.»      

Σε μια εποχή όπου η κριτική σκέψη έχει ισοπεδωθεί, καθίσταται επιτακτική ανάγκη να αναπτυχθεί ένας διάλογος κριτικής και δυνατότητας – ένας διάλογος που αναγνωρίζει ότι χωρίς ενημερωμένους πολίτες, συλλογικό αγώνα και δυναμικά κοινωνικά κινήματα, η ελπίδα για ένα βιώσιμο δημοκρατικό μέλλον θα ξεφύγει από την σφαίρα του εφικτού.

Δημοσιεύτηκε στο Counterpunch στις 27 Αυγ. 2012

http://www.counterpunch.org/2012/08/27/authoritarian-politics-in-the-age-of-casino-capitalism/#_edn1