Skip to main content


Showing posts from July, 2013

"Extremely human" politicians and the transformation of image makers to ... image breakers

by system failure How you present a prime minister in such a way that appears to be doing the right thing, while in reality is doing the opposite? You try to present him as strong, unbreakable, confident with himself. This was, generally, the tactics of an old school of image makers, in order some politics to gain public acceptance, or, in order to promote specific politicians. During the first debate in TV's history, between John Kennedy and Richard Nixon in September 1960, Kennedy had gained the impressions since, his picture reaching the audience was much better than Nixon's. He appeared fresh, much younger, answering all the questions straightly. The debate was crucial for Kennedy's victory in the presidential elections. Many things have changed since then. The image of "unwavering" politician has been shifted to a more human personality, closer to the image of the average citizen, by the new generations of image makers. The new directions of imag

Οι “υπερβολικά ανθρώπινοι” πολιτικοί και η μετάλλαξη των image makers σε ... image breakers

του system failure Πώς κάνετε έναν πρωθυπουργό να φαίνεται ότι κάνει το σωστό, παρόλο που στην πραγματικότητα κάνει το αντίθετο; Προσπαθείτε να τον παρουσιάσετε δυνατό, αλύγιστο, σίγουρο για τον εαυτό του. Αυτή ήταν, σε γενικές γραμμές, η τακτική που ακολουθούσε μια παλιά γενιά image makers, προκειμένου κάποιες πολιτικές να κερδίσουν την συγκατάθεση των ανθρώπων, ή, προκειμένου να προωθήσουν συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα. Στο πρώτο τηλεοπτικό ντιμπέιτ της ιστορίας μεταξύ του Τζον Κένεντι και του Ρίτσαρντ Νίξον τον Σεπτέμβριο του 1960, ο Κένεντι είχε κερδίσει τις εντυπώσεις, καθώς η εικόνα που έβγαζε προς τα έξω ήταν σαφώς καλύτερη από εκείνη του Νίξον. Έδειχνε πιο φρέσκος, πολύ νεότερος και απαντούσε με ευθύτητα σε όλες τις ερωτήσεις. Το ντιμπέιτ ήταν καθοριστικό στο να κερδίσει ο Κένεντι τις εκλογές. Από τότε πολλά έχουν αλλάξει. Οι νέες γενιές των image makers, μετατόπισαν σταδιακά την εικόνα του “ατσαλάκωτου” πολιτικού προς αυτήν του πιο ανθρώπινου, αυτού που βρίσκεται

The Shifting Meaning of anti-Communism and the 2013 Protests in Bulgaria

by Georgi Medarov Тhousands are marching in Sofia for weeks, demanding resignation of the recently elected government - a coalition between the social democrats (BSP), the far right (ATAKA) and a liberal minority-rights party(DPS). Discontent started over the appointment of a media mogul as a head of the state security agency. His “media empire” is an exaggeration, most corporate media are highly supportive of the previous government and of the current protests. Big business and liberal activists insist on the “qualitative difference” with the winter social protests, that brought down the right wing government of GERB. GERB prided itself for exemplary fiscal stability, yet it collapsed in the midst of riots. Tens of thousands marched for weeks in every city against high utility prices: in an outcry of despair, 7 people burnt themselves to death in protest. Liberal activists, explicitly supported by big business, asserted cynically that the poor protested in February, while now

Why banksters laugh with the recent ECOFIN decision

by system failure Many people today, know about the case of Agglo-Irish bank's higher executives, where two of them have been recorded talking about how they misled Irish government, by asking 7 billion euros bailout for a start, while they knew that this amount was not enough for the bank rescue. In these recordings that have been revealed by the Irish Independent ( ), banksters appear to hide the real damage of the collapsing bank, in order to drag government in a repeated cycle of bailout packages, at the expense of taxpayers of course. The final bailout for the Agglo-Irish bank, reached the amount of 30 billion euros, nearly 22 per cent of Ireland's GDP! It is almost certain that, the banksters will laugh this time, with the European Economic and Financial Affairs Council's (ECOFIN) decision, taken about a month ago, concerning the participation of shareholders and deposi

Γιατί οι “banksters” γελάν με την πρόσφατη απόφαση του ECOFIN

του system failure Είναι, σε πολλούς, γνωστή η υπόθεση των τραπεζιτών της Agglo-Irish bank στην Ιρλανδία, όπου σε κάποιες μαγνητοσκοπημένες συνομιλίες, που αποκάλυψε η Ιρλανδική “Independent” ( ), δύο βασικά στελέχη της τράπεζας συνομιλούν, και... γελώντας, αποκαλύπτουν ότι παραπλάνησαν την Ιρλανδική κυβέρνηση, ζητώντας στην αρχή 7 δισ. ευρώ, ενώ γνώριζαν ότι αυτά δεν ήταν αρκετά για να διασωθεί η τράπεζα. Οι banksters δεν αποκάλυψαν την αρχική ζημιά της καταρρέουσας τράπεζας, με σκοπό να παρασύρουν την κυβέρνηση σε αλλεπάλληλα πακέτα διάσωσης υπέρ της και σε βάρος των φορολογουμένων. Το τελικό ποσό διάσωσης για την Agglo-Irish bank, ανήλθε στα 30 δισ. ευρώ, δηλαδή σχεδόν στο 22% του ΑΕΠ ολόκληρης της Ιρλανδίας! Είναι σχεδόν βέβαιο ότι, οι banksters αυτή τη φορά θα γελάν με την απόφαση που πήρε το ECOFIN, πριν από περίπου ένα μήνα, σχετικά με τη συμμετοχή των μετόχων και τω

Maggie's ghost: What is haunting Europe

by system failure "A ghost is haunting Europe — the ghost of Communism", Marx wrote in the Communist Manifesto, in 1847. He couldn't probably predict that the ghost above Europe in 2013, would have been totally different. Thatcher's dogmatic faith in free market, in minimizing state's presence, was a basic characteristic of her political perception. One could wonder, why the "Iron Lady" silenced in front of the facts during last decade, especially after the global economic crisis. Is it because of her age? Was she believed in the routine motto that "this is just a capitalism's cycle and will recover soon"? Or is it because she finally understood, rather late, that this was not an ideal model of the free market, but the prevail of a peculiar bank-debtocracy? Margaret Thatcher, is a characteristic case of a politician, who's fanatic faith in a specific perception, wouldn't let her see the real picture, what was this per

Το φάντασμα της Μάγκυ: να τι πλανιέται πάνω από την Ευρώπη

του system failure “ Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη- το φάντασμα του Κομμουνισμού”, είχε γράψει ο Μαρξ στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο, το 1847. Δεν θα μπορούσε μάλλον να προφητέψει ότι το φάντασμα που πλανιέται πάνω από την Ευρώπη του 2013 θα είχε πολύ διαφορετικά χαρακτηριστικά. Η δογματική πίστη της Θάτσερ στην ελεύθερη αγορά, στην ελαχιστοποίηση της παρουσίας του κράτους, ήταν το βασικό χαρακτηριστικό της πολιτικής της αντίληψης. Αναρωτιέται κανείς για πιο λόγο η “Σιδηρά Κυρία” είχε σιγήσει μπροστά στα τεκταινόμενα την τελευταία δεκαετία και κυρίως μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση. Άραγε λόγω προχωρημένης ηλικίας; Μήπως πίστευε στο αναμασημένο σλόγκαν ότι “πρόκειται για άλλον ένα κύκλο του καπιταλισμού που σύντομα θα ανακάμψει”; Ή μήπως τελικά κατάλαβε, έστω και αργά, ότι αυτό που συνέβαινε δεν ήταν ένα ιδανικό μοντέλο της ελεύθερης αγοράς αλλά η επιβολή μιας ιδιότυπης τραπεζοχρεοκρατίας; Η Μάργκαρετ Θάτσερ αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση ενός πολιτικού, τ

Greek crisis and disorientation operations latest update: the return of “success story” and followings

by system failure Right after the short governmental crisis in Greece, when “Dimokratiki Aristera”, the leftist party of the governmental troika, retired from the governmental coalition, another disorientation operation began immediately in Greece, by the banking-media establishment and its politicians-puppets in power, through a massive propaganda attack, in an effort to downgrade the major issue that came up, after the unacceptable decision concerning the closing of the Greek public broadcaster (ERT), and also, to disorientate Greek people from the new catastrophic measures which are about to come, and include among other things, massive discharges in public sector, as exactly the lenders' troika wants. The return of “success story” operation with help from abroad and the pipeline war Right after the setting of the new government, in which now participate exclusively the two parties that were the basic representatives of big corporative interests and state-draining p

Επιστροφή σε μια φεουδαρχική Ευρώπη

του Serge Halimi Είναι απαραίτητες οι οικονομικές πολιτικές για να συνεχίσει να διατηρείται το ευρώ συμβατό με τη δημοκρατία; Η δημόσια ραδιοτηλεόραση της Ελλάδας ιδρύθηκε μετά την πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας. Τον περασμένο μήνα η Ελληνική κυβέρνηση (που εφαρμόζει τις εντολές της Ευρωπαϊκής Ένωσης), αποφάσισε να την κλείσει, χωρίς κοινοβουλευτική εξουσιοδότηση. Πριν τα Ελληνικά δικαστήρια ακυρώσουν την απόφαση, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα μπορούσε να υπενθυμίσει το πρωτόκολλο για τις δημόσιες ραδιοτηλεοπτικές υπηρεσίες κατά τη συνθήκη του Άμστερνταμ το 1997, που λέει ότι "το σύστημα των δημόσιων ραδιοτηλεοπτικών μέσων στα κράτη μέλη συνδέεται άμεσα με τις δημοκρατικές, κοινωνικές και πολιτιστικές ανάγκες κάθε κοινωνίας και στην ανάγκη διατήρησης του πλουραλισμού στα ΜΜΕ." Αντίθετα, κάλυψε τις ενέργειες της Ελληνικής κυβέρνησης, δηλώνοντας στις 12 Ιουνίου ότι το κλείσιμο "θα έπρεπε να εκληφθεί στο πλαίσιο των μεγάλων και απαραίτητων προσπαθειών των αρχών να εκσυγχ

Ελληνική κρίση και νέες επιχειρήσεις αποπροσανατολισμού: η ανάσταση του “success story” και τα παρελκόμενα

του system failure Αμέσως μετά την σύντομη κυβερνητική κρίση με την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από τον κυβερνητικό συνασπισμό, ξεκίνησε, σε χρόνο μηδέν, μια νέα επιχείρηση αποπροσανατολισμού στην Ελλάδα, από το τραπεζομιντιακό κατεστημένο και τους πολιτικούς-μαριονέτες του στην εξουσία, εξαπολύοντας μια νέα σφοδρή επίθεση προπαγάνδας, επιχειρώντας να υποβαθμίσει το μεγάλο πρόβλημα που δημιουργήθηκε και εξακολουθεί να υφίσταται, μετά την απαράδεκτη απόφαση για το κλείσιμο της ΕΡΤ, αλλά και να αποπροσανατολίσει τους πολίτες από το νέο κύμα καταστροφικών μέτρων που ετοιμάζονται και περιλαμβάνουν εκτός των άλλων και μαζικές απολύσεις στο δημόσιο, όπως ακριβώς απαιτεί τη τρόϊκα των δανειστών. Η επιχείρηση ανάστασης του “success story” και με “έξωθεν” βοήθεια και ο πόλεμος των αγωγών Αμέσως μετά το στήσιμο της νέας κυβέρνησης, στην οποία συμμετέχουν, πλέον, αποκλειστικά τα δύο κόμματα που υπήρξαν οι βασικοί εκπρόσωποι των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων, του κρατικοδίαιτου ιδιωτικ