Η αβάσταχτη ελαφρότητα του αποκτηνωμένου Έλληνος

του system failure

 

Θυμάμαι μια φράση που είχε ειπωθεί κάποτε σε κάποια εκπομπή της πάλαι ποτέ ποιοτικής ΕΡΤ, σχετικά με την επταετία της χούντας των συνταγματαρχών και το πως επέδρασε στον ψυχισμό του Έλληνα. 'Χάσαμε την αθωότητά μας', είναι η απόδοση αυτής της φράσης και μου φάνηκε τότε κάπως υπερβολικό, αλλά με τα χρόνια, κατάλαβα ακριβώς τι σήμαινε.

Είναι δυνατόν, τα μόλις επτά χρόνια, έστω και ενός σκληρού καθεστώτος, να επηρεάσουν τόσο βαθιά τον ψυχισμό ενός ολόκληρου έθνους για δεκαετίες; Φαίνεται πως ναι.

 

Ο μέσος Έλληνας, που είχε συνηθίσει να υποπτεύεται τον οποιονδήποτε ως καταδότη του μαύρου καθεστώτος και άρα έπρεπε να προσέχει πως συμπεριφέρεται, αλλά και να αυτολογοκρίνεται, ανέπτυξε ανάλογα συμπεριφορικά μοτίβα και μετά την πτώση του καθεστώτος. Έγινε καχύποπτος με τον δίπλα του, αλλά και με το ίδιο το κράτος (όχι άδικα στις περισσότερες περιπτώσεις), περιχαρακώθηκε γύρω από το μικρό του οικογενειακό βασίλειο και δεν ξαναβρήκε ποτέ αυτή τη "χαμένη αθωότητα".

Τα πράγματα βέβαια έγιναν χειρότερα με την καθολική επικράτηση μιας εκτρωματικής ιδεολογίας, του νεοφιλελευθερισμού,  που είχε τα χαρακτηριστικά περισσότερο ενός δόγματος και κυριάρχησε σε ολόκληρη τη Δύση για σχεδόν μισό αιώνα. Βασικό χαρακτηριστικό του δόγματος αυτού, υπήρξε ο ακραίος ατομικισμός. Κατά διαβολική σύμπτωση, η αυγή της απόλυτης κυριαρχίας αυτού του δόγματος, σχεδόν συνέπεσε με την πτώση της χούντας στην Ελλάδα.

 

Και τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα με τη χρεοκοπία της χώρας και τελικά, με την άνοδο στην εξουσία της κυβέρνησης Μητσοτάκη  - η χειρότερη που κυβέρνησε τη χώρα μεταπολιτευτικά. Μια κυβέρνηση, που πολύ γρήγορα, απέκτησε και αυτή καθεστωτικά χαρακτηριστικά.

Αυτή η καταστροφική αλληλουχία, χούντας, κυριαρχίας νεοφιλελευθερισμού, χρεοκοπίας και κατάληξης στο πιο εκτρωματικό κυβερνητικό μόρφωμα από την πτώση της χούντας, υπερίσχυσε συντριπτικά κάθε απόπειρας, έστω και ελάχιστα διαφορετικής ιδεολογικής πορείας για τη χώρα σε διαφορετικές περιόδους, όπως αυτές με αφετηρία το 1981, ή το 2015.

 

Έτσι, δεν ήταν και πολύ δύσκολο για τις εγχώριες ελίτ να επιβάλουν το νεοφιλελεύθερο μοντέλο και στην Ελλάδα, αφού εξυπηρετούσε τέλεια τα συμφέροντά τους. Και με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και άρα, την οριστική ήττα κάθε αντίπαλης ιδεολογίας, δημιουργήθηκε ένα σύστημα τόσο ισχυρό, σε βαθμό που να καταλήγει να γίνεται νομοτελειακά αποδεκτό από τις μάζες.

 

Ο μεγαλύτερος θρίαμβος αυτού του συστήματος, ήταν η λουμπενοποίηση μιας ολόκληρης κοινωνίας που εφοδιάστηκε με εύπεπτα σλόγκαν για να εξωραΐσει τη θηριώδη διαφθορά που παρήγαγε το νεοφιλελεύθερο δόγμα. Με μια αδιανόητη ελαφρότητα και ισοπεδωτική λογική του τύπου "όλοι ίδιοι είναι", "πάντα γίνονταν αυτά", ο λούμπεν Έλλην μικροαστός κατέπνιξε τη συνείδησή του, τις ενοχές του, τις αρχές του και σε πολλές περιπτώσεις, την ίδια του την αξιοπρέπεια, αρκούμενος σε κάποιο κοκαλάκι που του πέταξε το σύστημα για να βολευτεί και να κάτσει φρόνιμα, την ώρα που τα μεγάλα ψάρια του συστήματος επιδίδονταν σε ένα οργιώδες πάρτι κερδοσκοπίας.

Αλλά πέρα από τα σλόγκαν ισοπεδωτικής λογικής, το σύστημα κατασκεύασε και ολόκληρες ισοπεδωτικές θεωρίες, όπως αυτή των "δύο άκρων", για να εξασφαλίσει ότι η μάζα, θα αναγνωρίζει πάντα το νεοφιλελεύθερο ακραίο κέντρο, ως την μοναδική "ορθολογική" οικονομικοπολιτική συνιστώσα της γενικότερης οργάνωσης των κοινωνιών.

Με αυτό τον τρόπο, το αδυσώπητο αυτό σύστημα, κατάφερε να δημιουργήσει ολόκληρους στρατούς φανατικών του οπαδών σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής, που έφτασαν στο σημείο να το υπερασπίζονται αδιάκοπα και λυσσαλέα.

 

Έχοντας προετοιμαστεί κατάλληλα το έδαφος για δεκαετίες από το νεοφιλελεύθερο οδοστρωτήρα, δεν ήταν και πολύ δύσκολο για το καθεστώς Μητσοτάκη να σαρώσει τα μυαλά των μικροαστών με μια ανελέητη προπαγάνδα, που υπερενίσχυσε αυτή την ελαφρότητα της σκέψης τους, ακόμα και για ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. 

Ένας εσμός δήθεν ειδικών επί παντός επιστητού, εισέβαλε βίαια στον ψυχισμό του μέσου Έλληνα και κατάφερε να ευθυγραμμίσει την αντίληψή του για πολλά θέματα, με αυτή της καθεστωτικής ατζέντας.

Κραυγαλέο παράδειγμα αποτελεί η παρέλαση στη δημόσια τηλεόραση-ραδιόφωνο και στα κανάλια-ραδιόφωνα πανελλαδικής εμβέλειας, διαφόρων "ειδικών" σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, οι οποίοι μέσα από λιποβαρείς και εύπεπτες "αναλύσεις", καταλήγουν πάντα στο ίδιο, υπεραπλουστευμένο μότο: "ο εχθρός του εχθρού μου, είναι φίλος".

Ότι δηλαδή, πρέπει η Ελλάδα να είναι σταθερός σύμμαχος του Ισραήλ, ακόμα και την ώρα που διαπράττει γενοκτονία, αφού το Ισραήλ είναι εχθρός της Τουρκίας. Πέρα από το γεγονός ότι αυτή η εξωφρενικά επιφανειακή και μονοδιάστατη αντίληψη περί εξωτερικής πολιτικής (που αγγίζει τα όρια της αφέλειας), δεν μπορεί καν να θεωρηθεί εξωτερική πολιτική, οι διάφοροι "ειδικοί", είτε εσκεμμένα, είτε από άγνοια, δεν δίνουν ποτέ την πλήρη και πραγματική διάσταση των πραγμάτων επί του θέματος.

Για παράδειγμα, οι διάφοροι "αναλυτές" του καθεστώτος, δεν μπαίνουν ποτέ στον κόπο να ενημερώσουν τον ακροατή για τις θηριωδίες των εποίκων στη Δυτική όχθη (εκεί που δεν υπάρχει Χαμάς), όπου, με την ανοχή, αλλά και αρωγή του Ισραηλινού κράτους, φτάνουν σε σημείο ακόμα και να δολοφονούν Παλαιστινίους και να τους παίρνουν τα σπίτια. Ακόμα και αν αφαιρέσει κανείς την ηθική-ανθρωπιστική διάσταση του ζητήματος, αυτό είναι κάτι που θα έπρεπε να το καταγγέλλει με σφοδρότητα η κάθε Ελληνική κυβέρνηση. Γιατί αν αντί να το καταγγέλλει, στηρίζει πλήρως το κράτος Απαρτχάιντ του Ισραήλ, όπως κάνει το καθεστώς Μητσοτάκη, ανοίγει διάπλατα την πόρτα στον κάθε Ερντογάν, προκειμένου να εφαρμόζει μια (ακόμα πιο επιθετική) πολιτική εποικισμού στην Κύπρο.

Ένα άλλο παράδειγμα, αφορά τις τυμπανοκρουσίες των διαφόρων συστημικών φερέφωνων, σχετικά με την πιθανή αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων από το Ισραήλ. Πέρα από το αδιανόητα παράλογο του πράγματος, αφού την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, το ίδιο το Ισραήλ συνεχίζει να διαπράττει γενοκτονία εναντίον των Παλαιστινίων που έχει αναγνωριστεί ακόμα και από τον ΟΗΕ, υπάρχει και κάτι άλλο που δεν θα αποκαλύψουν ποτέ τα συγκεκριμένα φερέφωνα.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τους Ισραηλινούς Τάιμς, το 70% του εξοπλισμού του Τουρκόφωνου Αζερμπαϊτζάν (στενού συμμάχου της Τουρκίας κατά των Αρμενίων), μεταξύ 2016 και 2020, προήλθε από το Ισραήλ, βοηθώντας το Αζερμπαϊτζάν να αποκτήσει σημαντικό πλεονέκτημα στον πόλεμο κατά της Αρμενίας και δίνοντας ταυτόχρονα τεράστια ώθηση στην Ισραηλινή πολεμική βιομηχανία. Και αυτά τα όπλα χρησιμοποιήθηκαν για την εθνοκάθαρση 150.000 Αρμενίων από την περιοχή του Ναγκόρνο Καραμπάχ και την εισβολή του Αζερμπαϊτζάν στην Αρμενία.

Και βέβαια, τα συστημικά φερέφωνα δεν θα αποκαλύψουν ποτέ κάποιες κρίσιμες λεπτομέρειες, σχετικά με την επίθεση της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου του 2023, όπως για παράδειγμα η "Οδηγία Χάνιμπαλ" (Hannibal Directive), που εφαρμόζει ο Ισραηλινός στρατός σε περιπτώσεις ομηρίας και με βάση την οποία, δεν γίνεται διάκριση μεταξύ απαγωγέων και ομήρων, αλλά δίνεται η εντολή για ομοβροντία πυρών με στόχο την πλήρη εξόντωση του εχθρού, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η προστασία των αμάχων. 

Πολλοί ανεξάρτητοι ερευνητές, εξετάζοντας τη γενικότερη εικόνα μετά την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου, έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα όπλα της Χαμάς δεν θα μπορούσαν να επιφέρουν τέτοια καταστροφή και άρα, αρκετοί από τους ομήρους σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων από Ισραηλινά πυρά. Είναι δε χαρακτηριστικό, ότι ακόμα και ο πρώην υπουργός άμυνας του Ισραήλ, Γιόαβ Γκάλαντ - εναντίον του οποίου υπάρχει ένταλμα σύλληψης από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου (όπως και για τον Νετανιάχου) - κατά τη διάρκεια συνέντευξης σε Ισραηλινό τηλεοπτικό κανάλι, είχε παραδεχθεί ανοιχτά ότι ο Ισραηλινός στρατός είχε εφαρμόσει την Οδηγία Χάνιμπαλ κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων της 7ης Οκτωβρίου.

 

Ίσως το χειρότερο απ'όλα, είναι το γεγονός ότι τα συστημικά ΜΜΕ και ειδικά η Μητσοτακική ΕΡΤ, εφαρμόζουν μεθόδους που παραπέμπουν απευθείας στην Σιωνιστική προπαγάνδα. Με τον Νετανιάχου να βρίσκεται σε εξαιρετικά δύσκολη θέση μετά την απόφαση του διεθνούς δικαστηρίου εναντίον του για εγκλήματα πολέμου, οι Ισραηλινές αρχές δημοσίευσαν βίντεο με τη στιγμή της σύλληψης ορισμένων γυναικών κατά την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου. Η αναμετάδοση του συγκεκριμένου βίντεο και ο σχολιασμός από τους δημοσιογράφους της Μητσοτακικής ΕΡΤ, υποδηλώνει ότι αντιγράφουν πιστά την εξοργιστική μονομέρεια των Δυτικών ΜΜΕ υπέρ του Ισραήλ. Οι δημοσιογράφοι δήλωσαν σοκαρισμένοι από τις εικόνες και ανέφεραν τα ονόματα ορισμένων γυναικών. Αλλά ποτέ δεν έδειξαν τα βίντεο με τα χιλιάδες παιδιά στη Γάζα που κυριολεκτικά έχουν σφαγιαστεί από τον Ισραηλινό στρατό, ενώ ταυτόχρονα υποβάλλονται και σε μαζικό λιμό από το μπλοκάρισμα της ανθρωπιστικής βοήθειας. Και ποτέ δεν αναφέραν το όνομα κανενός από τα χιλιάδες αυτά παιδιά, ούτε δήλωσαν σοκαρισμένοι από αυτές τις εικόνες σφαγής. 

Ποτέ δεν αναφέρονται οι χιλιάδες φυλακισμένοι Παλαιστίνιοι  και τα εγκλήματα του Ισραήλ στη Γάζα και στη Δυτική Όχθη, πολύ πριν από τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου. Και ενώ γίνεται συνεχής αναφορά για τους Ισραηλινούς ομήρους, αποφεύγεται η εκτεταμένη αναφορά στο γεγονός ότι ο Ισραηλινός στρατός έχει ισοπεδώσει τη Γάζα και δολοφονεί ότι κινείται, με τον αριθμό των δολοφονημένων αμάχων να έχει σπάσει κάθε ρεκόρ.
 
Όλη αυτή η αισχρή προπαγάνδα, που επιχειρεί να υποβαθμίσει την ανθρώπινη υπόσταση μιας ολόκληρης εθνοτικής ομάδας, για να δικαιολογήσει την ασύλληπτη βαρβαρότητα εναντίον της, δεν είναι απλώς ακραία ρατσιστική. Παραπέμπει άμεσα σε Ναζιστικές πρακτικές. Και συμβάλλει στην ύπουλη και σταδιακή Ναζιστικοποίηση των εγκεφάλων που την καταναλώνουν.

Έτσι, ο μέσος Έλληνας, που έχει μηδενικές άμυνες απέναντι στο τσουνάμι της καθεστωτικής προπαγάνδας, αποβάλλει εντελώς την ηθική διάσταση του ζητήματος, η οποία είναι και αυτή που θα έπρεπε να τον αφορά άμεσα και μετατρέπεται σε έναν κυνικό οπαδό μιας στρεβλής ρεάλ πολιτίκ, έτσι όπως βολεύει το καθεστώς Μητσοτάκη. Και αυτό, όπως περιγράψαμε, γίνεται μέσα από μια διαδικασία που έτσι και αλλιώς στηρίζεται σε χονδροειδείς απλουστεύσεις και εντελώς ελλιπή πληροφόρηση.

Και τελικά, μέσα από αυτή τη διαδικασία, ο μέσος Έλληνας αποκτηνώνεται, αντιμετωπίζοντας ένα σωρό κομβικά ζητήματα με έναν τυφλό φανατισμό, που στο μυαλό του μεταφράζεται ως το κανονικό, το ορθό και το λογικό. Όμως, στην πραγματικότητα, δεν είναι τίποτε άλλο παρά το ανεστραμμένο είδωλο μιας αβάσταχτης ελαφρότητας.

Το μέγα ερώτημα λοιπόν, προκύπτει αβίαστα: Θα αφήσει μόνιμα σημάδια ή επταετία του καθεστώτος Μητσοτάκη στον ψυχισμό του μέσου Έλληνα, όπως συνέβη με τη χούντα των συνταγματαρχών;

Η απάντηση, δυστυχώς, φαίνεται πως είναι θετική. Και αυτό, θα είναι το μεγαλύτερο κακό, πέρα από τα υπόλοιπα, που θα κάνει το καθεστώς Μητσοτάκη στην Ελληνική κοινωνία. Γιατί, δυστυχώς, θα χρειαστούν πολλές γενιές και δεκαετίες για να ανατραπεί.