Γιάνης
Βαρουφάκης
Δύο ήταν
οι πρωθυπουργικές ψευδαισθήσεις που
οδήγησαν την κυβέρνηση στο σημερινό
αδιέξοδο.
Οτι, τη
νύχτα του δημοψηφίσματος, το δίλημμα
ήταν μεταξύ του Σχεδίου Σόιμπλε (Grexit)
και της υποταγής στο 3ο Μνημόνιο.
Οτι η
υποταγή στο 3ο Μνημόνιο μπορούσε να
καταστεί πολιτικά διαχειρίσιμη μέσω
ενός παράλληλου, φιλολαϊκού προγράμματος.
Και οι
δύο αυτές «υποθέσεις εργασίας» μόνο
στην αυθυποβολή μπορούσαν να βασιστούν.
Οπως
πάσχισα να εξηγήσω στον πρωθυπουργό το
βράδυ του δημοψηφίσματος, την ώρα που
κυβερνητικά στελέχη με λοιδορούσαν ως
σύμμαχο του κ. Σόιμπλε, η υποταγή στο 3ο
Μνημόνιο ήταν το Σχέδιο Σόιμπλε.
Καμία
βάση δεν υπήρξε ποτέ στην πραγματικότητα
για την ελπίδα ότι το τοξικό 3ο «πρόγραμμα»
θα εκλογικευόταν σταδιακά, με την
Ευρωπαϊκή Επιτροπή να βάζει πλάτες στην
Αθήνα ώστε η λιτότητα και τα αντικοινωνικά
μέτρα του ΔΝΤ να χαλαρώσουν, με τη στάση
του ΔΝΤ να αναγκάζει το Βερολίνο να
αποδεχθεί αναδιάρθρωση χρέους και
χαμηλότερα πλεονάσματα, με την ΕΚΤ να
περιλαμβάνει την Ελλάδα στο πρόγραμμα
αγορών ομολόγων (ποσοτική χαλάρωση).
Το ότι
οι κ. Μοσκοβισί, Γιούνκερ, Κερέ και Σαπέν
μπορεί να έδωσαν τέτοιες υποσχέσεις
δεν αποτελεί δικαιολογία.
Από τον
Μάιο του 2015 είχαμε πλήρη επίγνωση ότι
οι εν λόγω κύριοι και γνωρίζουν να
ψεύδονται και αδυνατούν να υλοποιήσουν
τις υποσχέσεις τους όταν δεν ψεύδονται.
Οπως
τότε (τον Μάιο του 2015) έτσι και τώρα, οι
απατηλές υποσχέσεις της Επιτροπής, αλλά
και της κ. Μέρκελ κάποια στιγμή
εξαϋλώνονται.
Ξάφνου,
Σόιμπλε-ΔΝΤ-ΕΚΤ εισβάλλουν σαν ταύροι
σε υαλοπωλείο απαιτώντας εξοντωτικά
μέτρα, με Μέρκελ, Ολάντ και Επιτροπή να
σφυρίζουν αδιάφορα και την κυβέρνηση
του κ. Τσίπρα να υποχωρεί άλλη μια φορά
για να «σώσει» τη χώρα.
Αυτό
ήταν το Σχέδιο Σόιμπλε.
Συνεχείς
τέτοιες επιδρομές έως ότου ο ελληνικός
λαός, πλήρως εξουθενωμένος, τον παρακαλέσει
για το Grexit.
Οσο για
το παράλληλο πρόγραμμα, ο ίδιος ο
πρωθυπουργός το είχε ακυρώσει με την
εξής φράση στην πρώτη σελίδα του Μνημονίου
που πέρασε τη 13η Αυγούστου 2015 από τη
Βουλή: «Η κυβέρνηση δεσμεύεται στο να
συμβουλεύεται, και να συμφωνεί με, την
Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ
για όλες τις δράσεις της... προτού
οριστικοποιηθούν και νομοθετηθούν».
Πόσο πιο
ξεκάθαρα μπορούσε να δεσμευτεί ότι οι
βαθμοί ελευθερίας του θα περιορίζονταν
στην καθυστέρηση της επιβολής των όρων
του 3ου Μνημονίου, κάτι που αποτελούσε,
και αυτό, μέρος του Σχεδίου Σόιμπλε
(καθώς έδινε στον Γερμανό υπουργό
Οικονομικών πάτημα για να ισχυρίζεται
ότι η Ελλάδα άλλη μια φορά αθετεί τις
υποχρεώσεις της);
Πίστευε
πράγματι η κυβέρνηση ότι με την υποταγή
της στο 3ο Μνημόνιο έκανε τη ζωή του κ.
Σόιμπλε πιο δύσκολη και πριμοδοτούσε
προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις ανά
την Ευρώπη; Το αντίθετο.
Καταπόντισε
τους Ποδέμος, έκανε ανοίγματα στην
καταρρέουσα (ηθικά και πολιτικά)
σοσιαλδημοκρατία, απογοήτευσε όλους
τους προοδευτικούς Ευρωπαίους – και
όλα αυτά την ώρα που ο εθνικισμός
θριαμβεύει παντού, ενώ στη Γερμανία
ανεβαίνουν εντυπωσιακά δύο κόμματα (το
φιλελεύθερο FDP και το ξενοφοβικό AfD) που
έχουν το Grexit πολύ ψηλά στην ατζέντα
τους.
Τρίβει
τα χέρια του ο κ. Σόιμπλε!
Στο
μεταξύ, εν όψει αξιολόγησης, το ΔΝΤ άλλη
μια φορά εκθέτει τους αναλυτές του με
μια ανάλυση μη βιωσιμότητας του ελληνικού
δημόσιου χρέους και νουθεσίες προς
Ευρωπαίους για αναδιάρθρωσή του, οι
οποίες όμως καταλήγουν στον γνωστό
μισανθρωπικό παραλογισμό: Αφού το
Βερολίνο δεν θέλει αναδιάρθρωση χρέους,
τότε το ΔΝΤ θα λειτουργήσει ως ο επιβάλλων
τη σκληρή λιτότητα του κ. Σόιμπλε που
προκύπτει, λογικά, από την άρνηση της
αναδιάρθρωσης χρέους, την οποία άρνηση
το ίδιο το ΔΝΤ θεωρεί ότι καταστρέφει
τη χώρα!
Τώρα που
ούτε η αυθυποβολή δεν μπορεί πλέον να
διατηρήσει τις «υποθέσεις εργασίας»
του, τι προτίθεται να πράξει ο πρωθυπουργός;
Ο ίδιος
υπόσχεται, άλλη μια φορά, ότι δεν πρόκειται
(αυτή τη φορά!) να υποκύψει νομοθετώντας
νέα λιτότητα για μετά το 2018.
Το εννοεί;
Είναι δηλαδή σήμερα έτοιμος να κάνει
εκείνο που με σταμάτησε να κάνω το 2015;
Ή μήπως,
άλλη μια φορά, δεν το εννοεί και είναι
έτοιμος την ύστατη στιγμή (λίγο πριν
από την αποπληρωμή του προσεχούς Ιουλίου
των ομολόγων μας που κατέχει η ΕΚΤ) να
ξανα-«σώσει» τη χώρα από την «επίσημη
χρεοκοπία» υπογράφοντας ό,τι παλιόχαρτο
του φέρει ο κ. Χουλιαράκης συγγεγραμμένο
από τον κ. Βίζερ και τον κ. Κοστέλο;
Αν το
εννοεί, του θυμίζω τι ήταν εκείνο που
συμφωνήσαμε ότι απαιτείται και το οποίο
-και σήμερα- αποτελεί το μόνο που μπορεί
να αποτρέψει τα χειρότερα:
Προετοιμασία
για μονομερή αναδιάρθρωση των ελληνικών
ομολόγων που κατέχει η ΕΚΤ και τα οποία
πρέπει να αποπληρωθούν τον Ιούλιο (και
κατόπιν)
Προετοιμασία
του ηλεκτρονικού συστήματος συναλλαγών
μέσω Taxisnet το οποίο είχα σχεδιάσει, είχα
αρχίσει να υλοποιώ και το οποίο μάλιστα
είχα (α) ανακοινώσει στην παράδοση του
ΥπΟικ στον Ευκλείδη Τσακαλώτο και (β)
σκιαγραφήσει σε άρθρο μου στους Financial
Times (παραθέτω τις πηγές αυτές για να
διευκολύνω τους «δημοσιογράφους» της
τρόικας εσωτερικού που ψάχνουν αποδεικτικά
στοιχεία για το ειδικό δικαστήριο που
μου... ετοιμάζουν).
Αυτή η
διττή προετοιμασία είναι ο μόνος τρόπος
να αποφευχθούν άλλη μια ανατριχιαστικά
εξευτελιστική αναδίπλωση του πρωθυπουργού
βραχυπρόθεσμα και το Σχέδιο Σόιμπλε
μεσοπρόθεσμα.
Με το
ηλεκτρονικό σύστημα πληρωμών στη θέση
του στόχος ήταν, από το 2015, να σηματοδοτηθεί
στον κ. Σόιμπλε κάτι πολύ απλό: Δεν
θέλουμε Grexit. Δεν απειλούμε με Grexit. Δεν
θα προβούμε σε Grexit.
Αλλά,
από την άλλη, δεν φοβόμαστε τις απειλές
σας για Grexit και, έτσι, κατεβάζουμε
μονομερώς τον στόχο πρωτογενούς
πλεονάσματος στο 1,5%, τον φόρο επιχειρήσεων
στο 20%, τον ΦΠΑ στο 20% και, παράλληλα,
βάζουμε τέλος στις εξώσεις από την πρώτη
κατοικία.
Αν τώρα
εσείς θέλετε να μας διώξετε (παράνομα)
από το ευρώ, την ώρα που καταρρέει το
ευρωπαϊκό στερέωμα, να μας κλείσετε
ξανά τις τράπεζες κ.λπ., βρείτε τα με την
κ. Μέρκελ, την Ουάσινγκτον και το ΔΝΤ,
αποφασίστε το και... καλή τύχη.
Αν λοιπόν
ο πρωθυπουργός εννοεί ότι αυτή τη φορά
(!) δεν θα υποχωρήσει, ας προετοιμαστεί
για τη ρήξη ώστε να μην την υποστεί.
Η σχεδίαση
του παράλληλου συστήματος πληρωμών
είναι έτοιμη από το 2014, όπως γνωρίζει.
Αν τώρα
δεν το εννοεί, τότε είτε να περιμένουμε
να μας ξανα-«σώσει» με άλλο ένα «ναι σε
όλα» είτε να δραπετεύσει μέσω εκλογών
ώστε να αναλάβουν ο κ. Μητσοτάκης ή/και
ο κ. Στουρνάρας την εκούσια ή ακούσια
δρομολόγηση του Σχεδίου Σόιμπλε.
Και η
μία και η άλλη επιλογή (υποταγή ή
δραπέτευση μέσω εκλογών) αποτελούν
διαφορετικές εκφάνσεις απόγνωσης και
πανικού.
Πόσο
καιρό ακόμα θα στηρίζονται στις
καταρρέουσες ψευδαισθήσεις του Μαξίμου
οι παραμένοντες στην κυβέρνηση;
Πόσες
αντοχές διαθέτει ακόμα η εκλογίκευση
του στιλ «χρειάζεται να είσαι πραγματικά
ριζοσπάστης για να αποδεχθείς το πολιτικό
κόστος της εφαρμογής του Μνημονίου»;
Πηγή:
Σχετικά:
Comments
Post a Comment